Pewnego razu
był sobie zaczarowany las, wypełniony dobrze nam znanymi postaciami.
Albo przynajmniej tak nam się wydawało.
Pewnego dnia ugrzęzli w miejscu, w którym skradziono ich szczęśliwe zakończenia.
W naszym świecie.
A doszło do tego tak...
Tłumaczenie: Spirozea & kuba99
.:: GrupaHatak.pl ::.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com
Spóźniłeś się.
Nie. Nie!
- Otwórzcie to. - Przykro mi. Już po niej.
Przynajmniej dajcie mi się z nią pożegnać.
To ty.
- Znalazłeś mnie. - Wątpiłaś we mnie?
Szczerze? Szklana trumna dała mi do myślenia.
Nie musisz się już martwić. Zawsze cię znajdę.
Obiecujesz?
Tak.
A czy ty, Królewno Śnieżko, bierzesz tego mężczyznę za męża?
I będziesz kochać go po wsze czasy?
Tak.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Przepraszam za spóźnienie.
To królowa. Uciekaj.
Ona nie jest już królową.
To tylko złowroga czarownica.
Nie ma potrzeby zniżać się do jej poziomu.
Marnujesz tylko czas. Już przegrałaś.
Nie pozwolę ci zrujnować tego ślubu.
Nie przyszłam tu, żeby siać spustoszenie.
Wręcz przeciwnie, kochaniutki.
- Przybyłam z podarunkiem. - Niczego od ciebie nie chcemy.
Ale dostaniecie.
Moim darem dla was jest ten szczęśliwy dzień.
Jutro zaczną się moje prawdziwe działania.
Złożyliście śluby.
A teraz ja składam swoje.
Niebawem wszystko to, co każdy z was kocha,
zostanie wam odebrane.
Na zawsze.
Wasze cierpienie da początek mojemu zwycięstwu.
Zniszczę wasze szczęście.
Choćby to był mój ostatni czyn.
- Dobra książka? - To coś więcej niż zwykła książka.
Stacja Austin South. Dziękujemy za podróż.
Zaczekaj.
- Można płacić kartą? - Dokąd jedziemy, szefie?
- Emma. - Ryan?
- Wyglądasz naprawdę... - W końcu to Internet.
- Zdjęcia często są... - Fałszywe, przestarzałe.
Skradzione z katalogu Victoria Secret.
Dokładnie.
Opowiedz mi coś o sobie, Emmo.
- Dziś są moje urodziny. - I spędzasz je ze mną.
- A przyjaciele? - Jestem typem samotnika.
- Nie przepadasz za rodziną? - Nie mam rodziny.
- Przestań. Każdy ma rodzinę. - Teoretycznie tak.
I każdy wie, kto jest kim.
- Gotów do ucieczki? - Ależ skąd.
Emmo, jesteś najseksowniejszą sierotą bez przyjaciół, jaką poznałem.
No dobra. Twoja kolej.
Albo nie. Niech zgadnę.
- Jesteś przystojny, czarujący... - Mów dalej.
Facet, który... przerwij mi, jak coś pomieszam,
zdefraudował pieniądze pracodawcy, został aresztowany
i uciekł z miasta, zanim zdążyli wsadzić go do pierdla.
- Co? - Żonie musi być przykro.
Tak bardzo cię kocha, że wpłaciła za ciebie kaucję,
a ty tak się jej odwdzięczasz? Idąc na randkę?
- Kim jesteś? - Laską, która zebrała resztę pieniędzy.
- Jesteś poręczycielem. - Poręczycielką.
Serio?
Nie musisz tego robić. Zapłacę ci. Mam pieniądze.
Gdybyś miał, dałbyś je żonie, żeby zaopiekowała się rodziną.
A co ty możesz wiedzieć o rodzinie?
Nic.
Kolejny rok z głowy.
- Mogę w czymś pomóc? - Emma Swan?
Tak, a ty to kto?
Mam na imię Henry i jestem twoim synem.
Młody, młody!
Nie mam syna.
Gdzie są twoi rodzice?
Czy 10 lat temu oddałaś dziecko do adopcji?
To byłem ja.
Daj mi chwilę.
Masz może sok? Nieważne, już znalazłem.
Wiesz co? Powinniśmy już jechać.
- Dokąd? - Do mojego domu.
Dobra, młody. Dzwonię na policję.
Wtedy powiem, że mnie porwałaś.
Uwierzą ci, bo jestem twoją biologiczną matką.
Właśnie.
- Nie zrobisz tego. - Chcesz się przekonać?
Niezły jesteś, ale w życiu nie ma lepszego prawa
niż moja umiejętność. Możesz ją nazwać supermocą.
Potrafię rozpoznać kłamstwo, a ty właśnie mnie okłamujesz.
Zaczekaj. Nie dzwoń po gliny.
Proszę, wróć ze mną do domu.
- A gdzie on jest? - W Storybrooke, w stanie Maine.
W Storybrooke? Mówisz poważnie?
No dobra. Pojedziemy do Storybrooke.
- O co chodzi? - O nic.
Rozmyślasz nad tym, co powiedziała królowa, prawda?
Śnieżko, nie mogę ciągle z tobą o tym dyskutować.
Musisz o tym zapomnieć. Niedługo urodzi się dziecko.
Od czasu naszego ślubu nie miałam spokojnej nocy.
Zależy jej, żeby namieszać ci w głowie, ale to tylko słowa.
Nie skrzywdzi nas.
Zatruła jabłko, bo myślała, że jestem od niej ładniejsza.
Jest zdolna do wszystkiego.
- Jak mogę cię uspokoić? - Daj mi z nim porozmawiać.
Z nim?
- Chyba nie myślisz...? - Tak.
Nie zgadzam się. To zbyt niebezpieczne.
- Widzi przyszłość. - Nie bez powodu siedzi pod kluczem.
A obiecasz mi, że nasze dziecko będzie bezpieczne?
Możesz to zagwarantować? On tak.
Dobrze. Dla dziecka.
Jestem głodny. Możemy się gdzieś zatrzymać?
To nie jest wycieczka. Nie zatrzymujemy się po przekąski.
- Dlaczego nie? - Przestań narzekać.
Mogłam cię wsadzić w autobus. Nadal mogę to zrobić.
Możesz mi mówić po imieniu. Henry.
- Co to takiego? - Nie jesteś jeszcze gotowa.
Żeby poznać jakieś bajki?
To żadne bajki. To dzieje się naprawdę.
Każda historia z tej książki zdarzyła się naprawdę.
- No jasne. - Użyj swojej supermocy.
Przekonaj się, czy kłamię.
Wiara w coś nie jest równoznaczna z prawdą.
Właśnie, że tak.
- Sama powinnaś o tym wiedzieć. - A to niby dlaczego?
Bo występujesz w tej książce.
- Młody, masz problemy. - A ty je rozwiążesz.
Kiedy dotrzecie do celi, nie stójcie w świetle,
nie zdradźcie mu waszych imion. Bez względu na wszystko.
Jeśli je pozna, będzie miał nad wami władzę.
Rumplestiltskin!
Mam dla ciebie pytanie.
Wcale nie. To oni mają dla mnie pytanie.
Królewna Śnieżka i książę Jerzy.
Obrażacie mnie. Chodźcie do światła
i zdejmijcie te śmieszne szaty.
O wiele lepiej.
- Przyszliśmy zapytać... - Wiem, po co przyszliście!
Chcecie się dowiedzieć o zagrożeniu ze strony królowej.
Mów, co wiesz!
Jaka spięta.
Bez obaw. Mogę was uspokoić.
Ale... będzie was to kosztowało.
Nie. Tracimy tu tylko czas.
Czego chcesz?
Imię waszego nienarodzonego dziecka?
- Wykluczone. - Zgoda.
Co wiesz?
Królowa stworzyła potężną klątwę.
To już nadchodzi.
Niedługo wszyscy traficie do więzienia,
jak ja, tyle że do gorszego.
Waszym więzieniem, wszystkich z nas, będzie czas.
Czas się zatrzyma, a my zostaniemy uwięzieni.
W strasznym miejscu,
gdzie wszystko, co nam drogie, ukochane osoby,
zostaną nam wydarte, a my będziemy cierpieć po wsze czasy.
A królowa będzie świętowała swoje zwycięstwo!
Nie będzie już szczęśliwych zakończeń.
- Jak temu zaradzić? - My nic nie możemy zrobić.
A kto może?
To coś, co rozwija się w twoim brzusiu.
Następnym razem ci ją odetnę.
To niemowlę to nasza jedyna nadzieja. Trzeba je ukryć w bezpiecznym miejscu.
Zróbcie to, a kiedy skończy 28 rok życia, powróci.
Odnajdzie was. Wtedy rozpocznie się ostateczna bitwa!
Dość usłyszeliśmy. Idziemy stąd.
Zaczekajcie! Mieliśmy umowę! Chcę znać imię dziecka!
Umowa to umowa! Imię!
Podajcie imię!
To chłopiec.
Panienko, wiesz, że mam rację.
Zdradź jej imię.
Emma.
Ma na imię Emma.
Emma.
Witamy w Storybrooke
Dobra, młody. Podaj adres.
Ulica Niewymowna 24.
Słuchaj no, miałam ciężki wieczór.
Jest już prawie...
20:15?
Ten zegar nie drgnął przez całe moje życie.
- Czas stanął tu w miejscu. - Słucham?
Sprawka złej królowej i jej klątwy.
Wysłała tutaj wszystkich z zaczarowanych sił.
Chwila. Zła królowa wysłała tutaj postacie z bajek?
Tak. Uwięziła ich.
Zatrzymani w czasie utknęli w Storybrooke, w stanie Maine?
- Taka jest twoja wersja? - Mówię prawdę.
- To dlaczego nikt stąd nie odejdzie? - Bo nie mogą.
Gdyby spróbowali, doszłoby do czegoś złego.
Henry, co tu robisz?
- Wszystko w porządku? - Tak, Archie.
- A to kto? - Jego podwózka.
- To moja mama, Archie. - Rozumiem.
Wie pan, gdzie on mieszka?
Zaraz przy Mifflin Street. Dom burmistrza jest największy w okolicy.
- Jesteś synem burmistrza? - Może.
Gdzie się dzisiaj podziewałeś? Przegapiłeś sesję.
Zapomniałem ci powiedzieć. Pojechałem na wycieczkę.
Henry, co ja ci mówiłem na temat kłamstw?
Wkraczanie na ścieżkę zła do niczego nie prowadzi.
No dobra. Muszę go zawieźć do domu.
Oczywiście. Proszę posłuchać.
Dobranoc. Bądź grzeczny, Henry.
- Twój psychiatra? - Nie jestem szalony.
Tego nie powiedziałam. Nie wyglądał mi na przeklętego.
- Może próbuje ci pomóc. - To jemu trzeba pomóc.
- O niczym nie wie. - Że jest postacią z bajki?
Nikt nie wie. Nie pamiętają, kim są.
Jakie to dogodne. Dobra, pobawimy się.
- Kim on niby jest? - To Świerszcz Jiminy.
Znowu kłamstwo. Myślałam, że już mnie znasz.
- Nie jestem Pinokiem. - Oczywiście, że nie.
To byłoby niedorzeczne.
- Musimy walczyć. - To nienajlepszy pomysł.
Wkraczanie na ścieżkę zła do niczego nie prowadzi.
Ile wojen wygrało czyste sumienie?
Musimy wykończyć królową, zanim rzuci klątwę.
Możemy w ogóle ufać Rumplestiltskinowi?
Posłałem ludzi do lasu.
U zwierząt aż huczy przez plan królowej.
- Musimy coś z tym zrobić. - A jaki w tym sens?
Zapisano już dzieje przyszłości.
Nie uwierzę w to. Dobro nie może ot tak przegrać.
Może jednak.
Nie. Mamy jeszcze siebie.
Jeśli wierzysz mu w sprawie klątwy, to uwierz w nasze dziecko.
Ocali nas.
Co to ma być?
Nasza jedyna nadzieja na uratowanie dziecka.
Drzewo? Nasz los jest w rękach drzewa?
Wróćmy do rozmowy o walce.
To zaczarowane drzewo.
Przekształcone w nosiciela odeprze działanie każdej klątwy.
Dżepetto, możesz stworzyć coś takiego?
Zajmiemy się tym razem z synem.
Plan się powiedzie. Musimy wierzyć.
Jest jednak pewien haczyk.
Zaklęcie jest potężne, ale nasza moc ma pewne granice.
To drzewo może ochronić tylko jedną osobę.
Nie każ mi tam wracać.
Musisz. Twoi rodzice pewnie się strasznie martwią.
Nie mam rodziców. Tylko złą matkę.
- Złą? Nie przesadzasz? - Taka jest.
Nie kocha mnie, tylko udaje.
Młody, to nieprawda.
Henry!
Nic ci nie jest?
Gdzie się podziewałeś? Co się stało?
Znalazłem prawdziwą mamę.
Pani jest jego biologiczną matką?
Witam.
Sprawdzę, co z nim. Upewnię się, czy wszystko dobrze.
A może szklaneczkę najlepszego cydru jabłkowego?
A coś mocniejszego?
- Jak mnie znalazł? - Nie mam pojęcia.
Kiedy go adoptowałam, miał trzy tygodnie.
Akta zapieczętowano. Powiedziano mi,
że biologiczna matka nie chce pozostać w kontakcie.
Bo tak było.
- A ojciec? - Był taki jeden.
- Muszę się o niego martwić? - Nie, nawet mu nie powiedziałam.
A czy muszę się martwić o panią?
Oczywiście, że nie.
Pani burmistrz, może się pani uspokoić.
Nic mu nie dolega poza tym, że jest zmęczony.
Dziękuję, szeryfie.
Przepraszam, że pani przeszkodził. Nie wiem, co w niego wstąpiło.
Dzieciak ma trudny okres. Tak bywa.
Proszę mnie zrozumieć. Odkąd jestem burmistrzem,
ciężko wszystko pogodzić.
- Zakładam, że pani pracuje. - Tak, mam pełne ręce roboty.
Proszę wyobrazić sobie taką drugą pracę.
Bycie samotną matką tak wygląda.
Więc zależy mi na porządku.
Czy jestem surowa? Chyba tak.
Ale robię to dla jego dobra.
Chcę, żeby Henry był kimś w życiu.
Chyba nie jestem przez to zła, prawda?
Pewnie mówi tak z powodu tej bajki.
- Jakiej bajki? - W jego książce.
Myśli, że wszyscy są postaciami z bajek. Jego psychiatra jest Świerszczem.
Nie mam pojęcia, o czym pani mówi.
To i tak nie moja sprawa.
To pani dziecko. Muszę już wracać.
Oczywiście.
A to skubaniec.
- Nie chcę tego robić. - To musisz być ty.
Nie zostawię cię.
To jedyny sposób.
Idź tam. Ochronisz się przed klątwą.
To miało nastąpić, gdy ukończy 28 lat.
To tylko 28 lat. Nasza miłość będzie trwała wiecznie.
Wierzę, że ocalisz mnie jak ja ciebie.
- Co się dzieje? - Dziecko.
Już czas.
Obudź się. No już!
Spójrz!
Klątwa!
Naciera na nas.
Na co się gapisz, siostrzyczko?
Leroy, zachowuj się. Mamy gościa.
Pani jest matką Henry'ego, prawda? Dobrze, że wróciła pani do jego życia.
Właściwie to tylko go tu odwiozłam.
Rozumiem cię. Komu potrzebne te bachory?
Ja oddałbym wszystko, żeby mieć dziecko.
Przez wiele lat próbowaliśmy z żoną, ale...
nie był nam pisany.
- Zaraz się rozpłaczę. - Leroy.
Czas cię wypuścić. Naucz się manier.
Uśmiechnij się i nie pakuj w kłopoty.
- Serio? - Drinki Virginii
są mocniejsze niż może się wydawać.
Nie byłam pijana. Na środku drogi stał wilk.
Wilk? Wszystko jasne.
Graham! Henry znów uciekł. Musimy...
- Co ona tu robi? Wiesz, gdzie jest? - Paniusiu, nie widziałam go,
odkąd zostawiłam go u ciebie w domu. Poza tym mam dobre alibi.
- Rano nie było go w pokoju. - Dzwoniłaś do jego przyjaciół?
Nie ma żadnych. To typ samotnika.
Każdy dzieciak ma przyjaciół. Sprawdzałaś w jego komputerze?
Zwykle wysyła się maile do bliskich osób.
Skąd to wiesz?
Zajmuję się odszukiwaniem ludzi. Mam pomysł.
Wypuśćcie mnie, a ja pomogę wam go znaleźć.
Mądry dzieciak. Wyczyścił skrzynkę.
Ale ja też jestem mądra. Dysk do odzyskiwania danych.
Ja jestem staroświecki. Chodziłbym po ulicach, pukał do sąsiadów.
Masz stałą wypłatę. Mnie płacą dopiero po odnalezieniu.
Nie mogę sobie pozwolić na chodzenie od drzwi do drzwi.
Jest rachunek z portalu ZnajdźMatkę.org.
Droga strona. Ma kartę kredytową?
- Ma 10 lat. - Jakiejś użył.
Zobaczmy historię transakcji.
Mary Margaret Blanchard. Kto to taki?
Nauczycielka Henry'ego.
Przy budowaniu karmników, pamiętajcie, że to dom, nie klatka.
Ptaki mają wolną wolę.
To dla nich, nie dla nas.
Są królewskimi stworzeniami.
Jeśli się wzajemnie kochacie, zawsze was odnajdą.
Dokończymy po przerwie. Nie biegać!
Dziękuję ci.
- Co pani tu robi? - Gdzie mój syn?
Myślałam, że leży chory w domu.
To po co tu jestem? Dała mu pani kartę kredytową?
- Kim pani jest? - Jego...
Oddała go do adopcji.
- Nic pani o tym nie wie? - Niestety.
Spryciarz.
Mogłam mu nie dawać tej książki.
Co to za książka, do diabła?
Stare opowieści. Henry jest wyjątkowy...
Mądry, twórczy, i jak pani wie...
samotny.
Potrzebował jej.
Musi przestać bujać w obłokach. To tylko strata czasu.
Miłego powrotu do Bostonu.
- Przepraszam, że niepokoję. - Nic nie szkodzi...
To częściowo moja wina.
W jaki sposób książka miała mu pomóc?
A od czego są bajki? Klasyka.
Wszyscy je znamy. Pomagają nam w życiu,
które czasem nie ma sensu.
- Henry nie miał lekko. - Matkę to ma ostrą.
Nie chodzi tylko o nią. Jest jak inne adoptowane dzieci.
Oni wszyscy zmagają się z jednym pytaniem.
"Czemu ktoś miałby mnie oddawać?"
Przepraszam.
Nie chciałam pani krytykować.
To nic.
Dałam mu książkę, żeby dać mu tę najważniejszą rzecz...
Nadzieję.
Wiara w samą możliwość szczęśliwego zakończenia to już coś.
- Wie pani, gdzie on jest. - Proszę sprawdzić jego zamek.
Nie mogę teraz urodzić!
Niech doktor pomoże.
Będzie dobrze. Szafa prawie skończona.
Gotowe.
Za późno. Nie przeniesiemy jej.
Przyj!
Szafa.
Pomieści tylko jedno z nas.
Nasz plan zawiódł.
Przynajmniej jesteśmy razem.
Musisz ją zabrać do szafy.
- Postradałaś zmysły? - To jedyne wyjście.
Nie wiesz, co mówisz.
Trzeba wierzyć, że po nas wróci.
Musimy dać jej szansę.
Żegnaj, Emma.
Odnajdź nas.
Zostawiłeś ją u mnie w aucie.
Nic się nie ruszyło, co?
Myślałem, że jeśli cię tutaj sprowadzę, coś się zmieni.
- I rozpocznie się ostateczna bitwa. - Z nikim nie będę walczyła.
Takie jest twoje przeznaczenie. Wszystko się szczęśliwie skończy.
Przestań z tymi bajkami.
Nie bądź wrogo nastawiona. Widzę, że mnie polubiłaś.
Odtrącasz mnie, bo czujesz się winna.
W porządku.
Wiem, czemu mnie oddałaś.
Chciałaś, żebym dostał szansę.
Skąd to wiesz?
Śnieżka oddała cię z tego samego powodu.
Młody, nie jestem postacią z książki.
I na pewno nie przybyłam na ratunek. Miałeś w jednym rację.
Chciałam, żebyś miał lepsze życie, ale nie ze mną.
Chodźmy.
Nie chcę tam wracać.
Zostań tylko na tydzień.
Tylko tydzień. Zobaczysz, że nie oszalałem.
- Muszę zwrócić cię mamie. - Z nią jest najgorzej.
Wiesz co jest gorsze?
Rodzice porzucili mnie na drodze. Nie odwieźli mnie do szpitala.
Skończyłam w domu dziecka. Miałam rodzinę do trzeciego roku życia,
ale potem urodziło im się własne dziecko i mnie oddali.
Słuchaj...
Twoja mama bardzo się stara.
To trudne. Czasem myślisz, że cię nie kocha,
ale przynajmniej cię chce.
Rodzice nie porzucili cię na drodze. Po prostu tam wylądowałaś.
Co?
Kiedy przeszłaś przez szafę, trafiłaś na ulicę.
Rodzice chcieli ocalić cię od klątwy.
Pewnie.
Chodź, Henry.
Nie!
Proszę, wróć!
Co?
Nie martw się.
Za parę chwil o nim zapomnisz. Nie wspominając o miłości.
- Czemu to robisz? - Bo to moje szczęśliwe zakończenie.
- Co z dzieckiem? - Nie ma go.
Było w szafie i zniknęło. Nie można jej znaleźć.
- Gdzie ona jest? - Udało jej się.
Przegrasz bitwę. Teraz już wiem.
- Dobro zawsze zwycięża. - Jeszcze zobaczymy.
- Dokąd lecimy? - W okropne miejsce.
Straszliwie okropne.
Tylko dla mnie wszystko skończy się tam szczęśliwie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Od razu panią polubił.
Najbardziej szalone jest to, że miałam wczoraj urodziny.
Zdmuchnęłam świeczkę na babeczce, którą sobie kupiłam
i pomyślałam życzenie. Nie chciałam być sama w urodziny.
No i pojawił się Henry.
Nie chcę, żeby pani źle to odebrała.
- Słucham? - Proszę nie brać tego
za zaproszenie do jego życia.
Podjęła pani decyzję 10 lat temu.
Przez tę ostatnią dekadę... Kto wie, co pani robiła.
Ja zmieniałam pieluchy, zbijałam gorączki i znosiłam jego złości.
Mogła go pani urodzić, ale to mój syn.
Nie chciałam...
Proszę się nie odzywać. Nie ma pani prawa nic zrobić.
Zrezygnowała pani z tego, gdy go oddała.
Wie pani, co to jest anonimowa adopcja?
Tego pani chciała.
Nie ma pani praw do Henry'ego i niech tak zostanie.
Niech pani wsiada w samochód i opuści to miasto, bo inaczej...
Choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobię, zniszczę panią.
Żegnam, panno Swan.
Kocha go pani?
- Słucham? - Henry'ego.
- Kocha go pani? - Oczywiście.
Zajazd u Babuni
Nie było cię całą noc i znów wychodzisz.
Powinnam przenieść się do Bostonu!
Przykro mi, że mój zawał pokrzyżował ci plan
przespania podróży przez wschodnie wybrzeże.
Przepraszam. Chciałabym wynająć pokój.
Naprawdę?
Z widokiem na las czy rynek?
Za rynek więcej się płaci, ale zalegam z czynszem, więc odpuszczę.
Niech będzie.
- Jak się pani nazywa? - Emma Swan.
Emma. Cudowne imię.
Dziękuję.
- Cała suma. - Oczywiście. Dziękuję.
Miłego pobytu...
Emmo.
- Kto to był? - Pan Gold. Właściciel.
- Zajazdu? - Miasteczka.
- Jak długo pani zostanie? - Tydzień.
- Tylko tydzień. - Wspaniale.
Witamy w Storybrooke.
.:: GrupaHatak.pl ::.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com